ΣΕ (ΜΕΤΑ) ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΚΡΕΜΟΥΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ

Πρωινό ξύπνημα από τα τιτιβίσματα των αμέτρητων σπουργιτιών που κουρνιάζουν στην κληματαριά της αυλής. Αυτοσχέδια live συναυλία στο κέντρο της Αθήνας ή η κρυφή γοητεία των Εξαρχείων, θα μπορούσε να είναι τίτλος διηγήματος. Ευχάριστο το πρωινό ξύπνημα με σπουργίτια αλλά κυρίως το σαββατοκύριακο. Τις Δευτέρες η χαρούμενη συναυλία φτάνει στα αυτιά μου περισσότερο σαν σχολικό εμβατήριο για επιστροφή στα θρανία. Καφές, πρωινό βιαστικά, μια τελευταία ματιά στα χαρτιά που παίρνω μαζί μου, τσάντα, βαλίτσα, φύγαμε. Κλειδώνοντας την αυλόπορτα ακούω τα πουλιά να τραγουδούν ακόμη, φιλικός μελωδικός αποχαιρετισμός που χάνεται στη στροφή της Καλλιδρομίου.

7:30 Ανεβαίνω με το αυτοκίνητο τη γνωστή διαδρομή Χ. Τρικούπη, Αλεξάνδρας, Μεσογείων, Αττική οδός. Η ουρά των μεταναστών στο παράρτημα της Νομαρχίας στη Χ. Τρικούπη δεν λέει να τελειώσει, ίδια όλες τις Δευτέρες. Παρκάρω στο Ελ. Βενιζέλος στις οκτώμισι, αν η κίνηση δεν είναι υπερβολική. Αγοράζω εφημερίδες και το cd του Μιλτιάδη Πασχαλίδη από το δισκάδικο. Το άκουσα προχτές στο Γιώργο και μου άρεσε, Πατρίδα μου ο χρόνος.

9:15 Ώρα απογείωσης αλλά, ως συνήθως, έχουμε καθυστέρηση. Έχει προηγηθεί ανασκόπηση των νέων με τον Δημήτρη Κουλουριάνο στην αίθουσα αναχωρήσεων. Στις τρεις ώρες της διαδρομής θα αφοσιωθώ στο Middlesex του Τζέφρυ Ευγενίδη, που το άρχισα διστακτικά. Διαβάζω στη σελίδα 357. Περιγράφει τα γεγονότα του Ντιτρόιτ, Ιούλιος 1967, εμείς στην Ελλάδα στο σκοτάδι της δικτατορίας, εκείνος, ο συγγραφέας: «εγώ, που παρακολούθησα συνολικά τα γεγονότα απ’το ποδήλατό μου, το είδα καθαρά: στο Ντιτρόιτ, τον Ιούλιο του 1967, αυτό που συνέβη ήταν ξεκάθαρα ανταρτοπόλεμος. Η Δεύτερη Αμερικάνικη Επανάσταση. Ο κυβερνήτης δεν το είπε, οι εφημερίδες δεν το είπαν, τα βιβλία της ιστορίας ακόμη δεν το λένε, όμως εγώ, που παρακολούθησα συνολικά τα γεγονότα απ΄ το ποδήλατό μου…» και το συνεχίζω με πολλή όρεξη.

12:00 Προσγειωνόμαστε στις Βρυξέλλες. Ο ουρανός με σύννεφα. Από πέρσι, που εγκαινιάστηκε το καινούριο αεροδρόμιο χρειάζονται είκοσι λεπτά περπάτημα για να φτάσεις στην έξοδο. Οι οδηγοί του Κοινοβουλίου στη θέση τους απέναντι από την έξοδο, καλημέρες, πόσο κρύο κάνει, διαφορά από Αθήνα 10 βαθμοί, έχουμε δει και μεγαλύτερες το φθινόπωρο και την άνοιξη. Η διαδρομή σύντομη και χωρίς ιδιαίτερο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Η μέρα βροχερή συνήθως, αν όχι σχολιάζεται θετικά. Περνάμε από πάρκα, μικρά δασάκια, μπαίνουμε στις κατοικημένες περιοχές, φτάνουμε στην πόλη, πάνω κάτω είκοσι λεπτά. Αγοράζω le Monde και Financial Times κι ένα ωραίο μπουκέτο λουλούδια. Ανεβαίνω στον 13^ο όροφο, μπαίνω στο γραφείο. Με καλωσορίζει το χαμόγελο της Ίνγκα. Από το παράθυρο ο ουρανός των Βρυξελλών μπλε με άσπρα συννεφάκια, όπως ακριβώς τον ζωγράφισε ο Μαγκρίτ και τον φυλάνε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Πολύς ουρανός στο μουσείο μοντέρνας τέχνης, και να σκεφτείς ότι έχει εννιά υπόγεια πατώματα. Τα χαρτιά είναι ταχτοποιημένα πάνω στο γραφείο, στον καναπέ, στο πάτωμα, σε στοίβες, επείγοντα, λιγότερο επείγοντα, έντυπα, προσκλήσεις. Ανοίγω τον υπολογιστή και ρίχνω μια ματιά στα πρακτορεία και τις εφημερίδες για τις τελευταίες ειδήσεις, συνεχίζω με τα e-mails. Ο υπολογιστής θα μείνει ανοιχτός πότε να με ακολουθεί και πότε να τον ακολουθώ, ωσότου κλειδώσω πίσω μου την πόρτα του γραφείου το βραδάκι. Μια ματιά στην Agence Europe, το καλύτερο ημερήσιο ενημερωτικό έντυπο για μένα, οικονομία γραφής, εγκυρότητα, πληροφορίες διασταυρωμένες, εμπνευσμένος σχολιασμός. Σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε τα πενηντάχρονά της, άρχισε να εκδίδεται από τους δυο ιταλούς το 1953. Τα παιδιά τους, η Μαρίνα Γκάτσο και ο Φερντινάντο Ρικάρντι με προσκαλούν σε γεύμα για να μ’ ευχαριστήσουν που σκέφτηκα και το πρότεινα στην ελληνική προεδρία, στην παρουσίαση θα είναι ο Ζακ Ντελόρ και ο Γιώργος Παπανδρέου.

13:30 Συνάντηση με το Ευρωπαϊκό Γραφείο Μουσικής για θέματα πειρατείας και εναρμόνισης του καθεστώτος των εισπρακτικών οργανισμών δικαιωμάτων. Συμφωνούμε να πιέσουμε από πλευράς Κοινοβουλίου την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ολοκληρώσει την έρευνά της και να προτείνει νέες ιδέες. Πρέπει να μιλήσω με μερικούς συναδέλφους γι’ αυτό, αλλά λέω στον Ζαν-Φρανσουά ότι αξίζει να ετοιμάσουμε ένα κείμενο που να επικεντρώνεται στη δημιουργία νόμιμων ηλεκτρονικών βάσεων, από τις οποίες θα μπορεί κάποιος, κυρίως οι νέοι, να κατεβάζει μουσική με μικρό κόστος. Συμφωνεί και κλείνει ραντεβού με την ΄Ινγκα για να φτιάξουν το προσχέδιο.

14:00 Ομάδα εργασίας της Επιτροπής Πολιτισμού, η Κρίστα συντονίζει στα γερμανικά, παρόντες ο Ροκάρ, ο Απαρίθιο, ο Βελτρόνι, η Ούλπου, αργότερα εμφανίζονται καναδυό ακόμη, κεντρικό θέμα η συγκέντρωση των ΜΜΕ και οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία. Δεν είναι η πρώτη φορά που το συζητάμε αλλά, δεν διαφαίνεται ο τρόπος να το προωθήσουμε, παρότι δείχνουν το θέλουν όλοι. Αποφασίζουμε να οργανώσουμε μια δημόσια ακρόαση, ώστε να ακουστούν περισσότερες ιδέες. Γιαούρτι και φρούτο στο μπαρ για μεσημεριανό.

15:00 Επιτροπή Πολιτισμού, προεδρεύει ο Ροκάρ, αριστερά του η Γραμματεία της Επιτροπής, στα δεξιά ο Γκράτσια Μούρα, κουρασμένος σήμερα, μακρύ το ταξίδι από το Πόρτο. Του δείχνω από μακριά το τεύχος του Εντευκτηρίου που δημοσιεύει τα ποιήματά του, χαμογελάει ευχαριστημένος. Το βασίλειό μου για έναν καφέ, ευτυχώς καταφθάνει, αργότερα θα πιω κι ένα ποτήρι γάλα, το μοιράζουν σε ωραία στρογγυλά μπουκαλάκια. Στην ατζέντα σήμερα δεκατρία θέματα, παρόλ’ αυτά ο πρόεδρος μοιάζει να έχει κέφια. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ευρώπη, η πολιτική για την εκμάθηση γλωσσών, η ενσωμάτωση των τεχνολογιών στην εκπαίδευση, οι αποφάσεις της συνάντησης των υπουργών παιδείας στο Βερολίνο, τελευταίο το δίκτυο Ευρυδίκη.

18:00 Η συνεδρίαση της Επιτροπής τελείωσε. Ανεβαίνω στο γραφείο. Περνάει ο Αλέκος για τσιγάρο και σοκολατάκι. Δεν υπάρχουν τσιγάρα, του προσφέρουμε δυο σοκολατάκια για παρηγοριά. Τώρα πρέπει να κοιτάξουμε το αυριανό πρόγραμμα. Η Ίνγκα βάζει σε τάξη τα χαρτιά που έχω να διαβάσω και με αποχαιρετάει στις εξίμισι. Κάθομαι να ετοιμάσω την αυριανή μου παρέμβαση για το «2004, ευρωπαϊκό έτος εκπαίδευσης δια του αθλητισμού». Μια ματιά στις ειδήσεις της ΝΕΤ, τα συνηθισμένα. Ούτε στα διεθνή που κοιτάζω στο Ίντερνετ υπάρχει κάτι σημαντικό ως αυτή την ώρα.

21:00 Ξεχνιέμαι, έπρεπε ήδη να είμαι στην είσοδο. Κλειδώνω βιαστικά και κατεβαίνω. Έχουμε κανονίσει έξοδο για φαγητό με φίλους από το Μετσόβειο Πολυτεχνείο που είναι εδώ σήμερα για το πρόγραμμα Geant. Ο Βασίλης μου εξηγεί απλά για να το καταλάβω ότι αν το Ίντερνετ είναι δρόμος, αυτό το πρόγραμμα που αναπτύσσουν είναι η λεωφόρος της επικοινωνίας. Εντυπωσιακό. Ακούω την ομήγυρη να επιχειρηματολογεί για τη σημασία της συνεργασίας των ευρωπαίων, για το ενδιαφέρον που δείχνουν οι αμερικανοί, μετά μπαίνουν σε τεχνικά θέματα, χάνω τη συνέχεια αλλά τους βλέπω να παθιάζονται και προσπαθώ να πιάσω το νήμα. Δύσκολο. Στις έντεκα μας διώχνουν ευγενικά από το εστιατόριο, κλείνουν. Κλείνουν και τα μάτια μου από τη νύστα. Έχουμε βγάλει όνομα σ’ αυτό το εστιατόριο που έχει το παράξενο όνομα Spinnekopke. Τις προάλλες ήμασταν πάλι οι τελευταίοι πελάτες με τα παιδιά της σχολής παραδοσιακών μουσικών οργάνων από την Καστοριά. Στις έντεκα μας έδωσαν τελεσίγραφο, δεν συγκινήθηκαν ούτε από την αγγελική μουσική που είχαν αρχίσει να παίζουν οι Καστοριανοί. Κουφοί αυτοί οι Βέλγοι, είπε κάποιος.

ΤΡΙΤΗ

9:00 Είκοσι λεπτά περπάτημα από το ξενοδοχείο στο Κοινοβούλιο, όποτε έχω λίγο χρόνο το απολαμβάνω. Στις 9 αρχίζει η Συνεδρίαση της Επιτροπής Βιομηχανίας και Έρευνας. Ο καινούριος πρόεδρος, ο ισπανός Λουίς είναι ακόμη άπειρος, ο προηγούμενος εκλέχτηκε περιφερειάρχης στην Ισπανία και μας εγκατέλειψε. Παρόντες στην αίθουσα η Έρυλ, ο Ρολφ, η Μέχτιλντ, ο εργάτης δασών σουηδός Χανς, ναι, έκοβε κορμούς στα δάση με το πριόνι, πριν εκλεγεί ευρωβουλευτής, όπως μου εξηγούσε μια μέρα. Η ατζέντα κι εδώ βαριά σήμερα, ελάχιστοι όμως στην αίθουσα, θα εμφανιστούν αργότερα στις ψηφοφορίες. Η φίλη μου Έρυλ στις ομορφιές της, δείχνει ξεκούραστη. Αρχίζουμε με Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, ο επίτροπος Λαμί εξηγεί αλλά οι αντιρρήσεις πολλές, το κλίμα ηλεκτρισμένο. Ακολουθούν τα διευρωπαϊκά δίκτυα ενέργειας, προχωρούμε στη δόμηση του ευρωπαϊκού χώρου έρευνας. Η συζήτηση προχωρεί μετ’ εμποδίων, μεγάλα και διαφορετικά θέματα, συγκρουόμενες απόψεις, μερικές παρεμβάσεις σχοινοτενείς, επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια.

12:00 Σύσκεψη με το ερευνητικό κέντρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την πορεία της μελέτης που τους έχουμε παραγγείλει σχετικά με την Πολιτιστική Βιομηχανία και τη σύγκριση Ευρώπης-ΗΠΑ. Βρίσκουν όλα τα γραφειοκρατικά εμπόδια που θα μπορούσαν για να την αναβάλουν. Κάνουμε με την Έρυλ συντονισμένη προσπάθεια για να τους αποκρούσουμε και να προχωρήσει η μελέτη. Δείχνει να το πετυχαίνουμε αλλά φοβάμαι πως δεν τελειώσαμε, κάτι μου λέει ότι θα επανέλθουν δριμύτεροι.

13:00 Γεύμα εργασίας στο εστιατόριο των βουλευτών με την Μαρίκε, τον Ντιμίτριο και την Μπάρμπαρα για το θέμα των μειονοτικών γλωσσών, που συζητιέται την επόμενη εβδομάδα στο Στρασβούργο. Ολλανδία, Ιταλία, Αγγλία, Ελλάδα, καταφέρνουμε στα γρήγορα να συμφωνήσουμε. Ο Ντιμίτριο, καλός φίλος από την Τριέστη, με κρατάει στο τέλος και βγάζει να μου δείξει τη φωτογραφία του με τον Γκορμπατσόφ όταν ήταν ανταποκριτής στη Μόσχα. Σ’ αυτή τη φωτογραφία χρωστάω την εκλογή μου στην Ευρωβουλή μου λέει, την έστειλα με ένα γράμμα στους ψηφοφόρους και φαίνεται το εκτίμησαν.

15:00 Ταυτόχρονη απογευματινή συνεδρίαση των δύο επιτροπών, σε ποια από τις δύο να πάω, αισθάνομαι σαν τον Άμλετ. Αποφασίζουμε με την Ίνγκα να τις μοιραστούμε. Αργότερα θα ανταλλάξουμε πληροφόρηση.

18:00 Εκδήλωση από παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ανεβάζουν μια παράσταση του Μικρού Πρίγκιπα στο αίθριο. Μ΄ αρέσει, σκέφτομαι πόση προσπάθεια καταβάλλουν, θερμό χειροκρότημα στο τέλος. Ο νους μου πάει σ΄ έναν άλλο μικρό πρίγκιπα και του στέλνω νοερά χαιρετισμούς.

19:30 Γυρίζω στο γραφείο, είμαι ξεθεωμένη αλλά έχω ακόμη δουλειά. Πρέπει να μελετήσω την έκθεση για….. και να ετοιμάσω τροπολογίες. Αύριο το μεσημέρι λήγει η προθεσμία για να τις καταθέσουμε. Απόψε θα την περάσω με σάντουιτς και νωρίς για ύπνο.

ΤΕΤΑΡΤΗ

Έρχομαι το πρωί με τα πόδια από το ξενοδοχείο, περνώντας μέσα από το πάρκο Λεοπόλντ. Το μισάωρο περπάτημα με αναζωογονεί, δεν βρέχει σήμερα.

9:30 Σύσκεψη με τέσσερις διαφορετικές διευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Πολιτισμού, Νομική, Ανταγωνισμού, Τεχνολογίας και κάποιος από την Eurostat. Μοιάζει άθλος που τους πείσαμε να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για να συζητήσουν. Αναλύουμε το θέμα της Πολιτιστικής Βιομηχανίας και την ανάγκη να διατηρηθεί και να αξιοποιηθεί η δημιουργικότητα, να αναβαθμιστεί ο ρόλος του δημιουργού. Όταν φεύγουμε, ο Γιώργος που βοήθησε όσο μπορούσε λέει, δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνήσαμε. Ούτε κι εγώ, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας.

11:00 Ραντεβού με τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου. Μια ιδέα ιρλανδοελληνικής συνεργασίας μπαίνει μπροστά. Ο Πατ Κοξ είναι ανοιχτός σε συνεργασίες και αξιοθαύμαστα ελεύθερο πνεύμα.

12:00 Φαγητό στον 12ο όροφο, με θέα την πόλη. Μια μικρή παρέα από έλληνες φίλους που εργάζονται στο Κοινοβούλιο, ο Γιώργος, ο Θοδωρής κι η Αλίκη από τη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία. Ανταλλαγή απόψεων με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ για το ήθος και τις ικανότητές τους.

14:30 Επιστροφή στο γραφείο. Συνάντηση με τον κ. Βέκερλε, πανεπιστημιακό από τη Ζυρίχη που ενδιαφέρεται για την πορεία των εκπαιδευτικών θεμάτων στην Ευρώπη και την σημασία της καινοτομίας. Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στην ΕΕ, λέει, οργανώνουμε μέσα στον Νοέμβριο μια κλειστή ημερίδα με εμπειρογνώμονες από διάφορες χώρες. Μια ακόμη Παρασκευή δεσμευμένη.

18:00 Κλέβω μια ώρα για να τελειώσω τον Μεταεθνικό Αστερισμό του Χαμπερμάς. Μου έχουν μείνει οι τελευταίες τριάντα σελίδες, είναι το κεφάλαιο για τη βιοηθική και θα με βοηθήσει να καταλάβω καλύτερα τη συζήτηση για τα βλαστοκύτταρα στην επιτροπή βιομηχανίας. Τις προάλλες διάβασα ένα σχετικό άρθρο του καθηγητή Γ. Κουμάντου στην Καθημερινή και με εξέπληξε με τη φρεσκάδα και την χωρίς προκαταλήψεις προσέγγισή του.

21:00 Σινεμά με μια παρέα γάλλων φίλων. Βλέπουμε το Εγκώμιο του έρωτα του Γκοντάρ. Με συνεπαίρνει. Η συζήτηση που ακολουθεί μετά τον κινηματογράφο μου θυμίζει τη δεκαετία του ’70 με τις έντονες ανησυχίες και τους προβληματισμούς. Γύρω απ’ το τραπέζι με τις μπύρες, ο Μπερνάρ, η Μαρί Πιέρ, ο Ζακ τυλίγονται σε ένα σύννεφο καπνού και εφηβικών ανησυχιών. «Η αντίσταση πέρασε από την εφηβεία στα γηρατειά αλλά ποτέ δεν ενηλικιώθηκε» ή «το μέτρο της αγάπης είναι ν’ αγαπάς χωρίς μέτρο», ένας χείμαρρος ιδεών για τη ζωή, τον έρωτα, την τέχνη, τη μνήμη, τις ηλικίες, τα βιώματα που ξεχύθηκε από την ταινία και μας διαπέρασε ως το κόκαλο. Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο κινδυνεύω να πέσω στη νοσταλγία μιας άλλης εποχής, επικίνδυνο σύμπτωμα.

ΠΕΜΠΤΗ

8:00 Έχω ζητήσει αυτοκίνητο γιατί πρέπει να φέρω την τσάντα με τα πράγματά μου από το ξενοδοχείο στο γραφείο. Στις 11:15 αναχώρηση για το αεροδρόμιο αλλά στο μεταξύ πρέπει να γίνουν πολλά. Σήμερα, πρώτη φορά ύστερα από τόσο καιρό, ο οδηγός είναι άγγλος. Συνήθως βέλγοι, ισπανοί και ιταλοί οδηγούν τα αυτοκίνητα του Κοινοβουλίου.

9:00 Μιλάω μαζί με τον συνάδελφο Γιάννη Σακελλαρίου, έλληνα που εκλέγεται στη Γερμανία με το SPD, στους μαθητές ενός γερμανικού γυμνασίου, που κάνουν διήμερη επίσκεψη στο Κοινοβούλιο. Τα παιδιά είναι γεμάτα απορίες και προβληματισμό για την Ευρώπη. Η συζήτηση κρατάει το ενδιαφέρον ως το τέλος.

10:30 Συνάντηση, μαζί με άλλους συναδέλφους, με την Επίτροπο Πολιτισμού κυρία Ρέντινγκ. Θέλουμε να μάθουμε πότε σκοπεύει να παρουσιάσει την Οδηγία για την τηλεόραση χωρίς σύνορα. Δηλώνει πως θα έχει ολοκληρώσει τις διαδικασίες ως τις γιορτές των Χριστουγέννων. Δείχνουμε αρκετά ευγενικά τη δυσαρέσκειά μας για την καθυστέρηση. Εκείνη δεν μοιάζει να ανησυχεί.

11:15 Αναχώρηση για το αεροδρόμιο.

12:30-16:45 Στη διάρκεια της πτήσης πέφτω με τα μούτρα στον Αegypius monachus του Μισέλ Φάις. Αριστούργημα, λυπάμαι που διαρκεί λιγότερο από την πτήση.

18:30 Βάζω το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού. Ένα cd με τσέχικη avant-garde του ’30, απ’ αυτά που αγόρασα στο τελευταίο ταξίδι στην Πράγα και το σπίτι γεμίζει μελωδίες. Το μισάωρο της μουσικής για να συνέλθω από το ταξίδι.

20:00 Συνάντηση στο γραφείο με δασκάλους από σχολεία της περιφέρειας. Συμφωνούμε μια εκδήλωση για τα παιδιά των μεταναστών.

22:30 Είμαι πολύ κουρασμένη. Απόψε πάω νωρίς για ύπνο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ξυπνάω και προς στιγμήν αναρωτιέμαι πού βρίσκομαι. Αθήνα, στο κρεβάτι μου. Δεν άκουσα σήμερα τα πουλιά, φαίνεται κοιμόμουν πολύ βαθιά.

10:00 Παίρνω το 230 από την Ιπποκράτους και κατεβαίνω στο γραφείο στη Συγγρού. Όλοι οι συνεργάτες εκεί, σύσκεψη. Τελειώνουμε σχετικά γρήγορα με το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας. Αφήνουμε μερικές καινούριες ιδέες για την επόμενη φορά, να ωριμάσουν. Τηλεφωνήματα, δυο-τρία σύντομα ραντεβού. Ρίχνω μια ματιά στην Ακρόπολη απέναντι, λουσμένη στον ήλιο. Διαφορά από τη χτεσινή θερμοκρασία Βρυξελλών πάνω από 15 βαθμοί. Με τα πόδια ως το Ζάππειο.

12:00 Εκδήλωση με δημοτικά σχολεία για τον Συνήγορο του Παιδιού στο Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Παιδιά και δάσκαλοι μιλούν για τα δικαιώματα των παιδιών, φέρνουν παραδείγματα, καταγγέλλουν, διεκδικούν. Χαίρομαι να τους βλέπω και να τους ακούω, μελίσσι που βουίζει.

14:00 Συνάντηση με τρεις δημοσιογράφους για το νέο κείμενο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος για την Παγκοσμιοποίηση. Τους ενημερώνω για τους βασικούς άξονες, δεν πείθονται αρκετά, η παγκοσμιοποίηση είναι συνώνυμη της διαμαρτυρίας για τους περισσότερους, δύσκολο να επιχειρηματολογήσεις για κατευθύνσεις που πρέπει να πάρει.

17:00 Μόλις που προλαβαίνω να ρίξω μια ματιά στα χαρτιά μου πριν από την απογευματινή συνάντηση με δύο φοιτητές που κάνουν μεταπτυχιακή εργασία για τις νεοεισερχόμενες χώρες.

18:00 Συνάντηση με τους δύο φοιτητές. Συζητάμε θέματα εκπαίδευσης, πολιτισμού και ΜΜΕ στις νέες χώρες.

Μετά τις οχτώ μπορώ να διαβάσω, να ακούσω μουσική και να αφήσω το μυαλό μου να περιπλανηθεί. Καμιά φορά καταφέρνω και να φανταστώ τον κόσμο με άλλους ρυθμούς, άλλα χρώματα. «Είναι σκοτάδι μάτια μου/ πάντα σ΄ αυτή την πλάση/ μια χαραμάδα αφήνουμε/ το φως για να περάσει/ να μπούνε χρώματα φωνές/ όνειρα και ταξίδια» τραγουδάει ο Μάλαμας στον Λαβύρινθο. Ανοίγω τον Αιώνα των Λαβυρίνθων της Ρέας Γαλανάκη και βυθίζομαι στο μακρινό εκείνο 1878.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Πρωινό ξύπνημα από τα τιτιβίσματα σπουργιτιών. Η ορχήστρα ενισχυμένη με κοτσύφια. Σήμερα είναι η πιο απολαυστική ημέρα της εβδομάδας. Αθλητικά παπούτσια και ολοταχώς στην ανηφοριά του Λυκαβηττού, παρέα με την Ιουλία. Ο γύρος του λόφου σε τρία τέταρτα, η πόλη κάτω ήδη θαμπή, ευγενικά τετράποδα συνοδευόμενα από τα αφεντικά τους στο μονοπάτι. Έχουν κιόλας ανθίσει τα κυκλάμινα, κόβω μερικά να τα χαρίσω του Γιάννη που τα αγαπάει. Στην επιστροφή ένα φρέσκο πολύσπορο φραντζολάκι κι εφημερίδες.

9:30 Στη Λαϊκή της Καλλιδρομίου, με το πρόσχημα της αγοράς φρούτων, λαχανικών και μιας μικρής γλάστρας με πολύχρωμες μικρές πιπεριές, απολαμβάνω την ατμόσφαιρα, τις καλημέρες των γειτόνων και τη σύντομη κουβεντούλα με φίλους που συναντώ. «Να κάνω έναν περίπατο στ΄ αποκεφαλισμένα περιβόλια να δω την ευωδιά της ρίγανης σκλάβα σε ματσάκια» με προσγειώνει η φωνή της Δημουλά στο φόντο, πάνω και πέρα, απ΄ τις φωνές των μανάβηδων. Άλλοτε πίναμε ταχτικά καφέ με την Τασία, τώρα μόνο κατόπιν προγραμματισμένου ραντεβού. Περνώντας από το ζαχαροπλαστείο του Ασημακόπουλου αγοράζω ένα κουτί μοσχοβολιστά σοκολατάκια με δαμάσκηνο. Ασυναγώνιστα, κι ας είναι τα βέλγικα ονομαστά.

10:30 Βάζω στο στερεοφωνικό τον καινούριο δίσκο του Άγγελου Σφακιανάκη που αγόρασα προχτές στο αεροδρόμιο, Ρηχά νερά, καλός ακούγεται «ρηχά νερά, θα βγούμε στ’ ανοιχτά». Μ’ αρέσουν τ’ ανοιχτά νερά. Ταχτοποιώ χαρτιά, ανοίγω το Ίντερνετ να ρίξω μια ματιά στα μηνύματα, το τηλέφωνο κουδουνίζει κάθε τόσο, στο παράθυρο ο Πάτροκλος με νέα από την Κύπρο, τα λέμε για λίγο βιαστικά. Ακούγεται από το βάθος του δρόμου το ακορντεόν του πλανόδιου μουσικού, τα αλβανάκια μαθαίνουν ποδήλατο στο δρόμο, ένα Σάββατο όπως όταν ήμασταν παιδιά.

12:00 Η ώρα της μουσικής στο ωδείο Νάκα της Ιπποκράτους. Ο Ηρακλής γελαστός και γεμάτος κατανόηση για την ελλιπή μελέτη, η Άννα και η Νάσω περιμένουν να τελειώσουν το μάθημα τα παιδιά τους. Γύρω μας ήχοι και νότες που φτερουγίζουν.

13:00 Κατηφορίζω την Ασκληπιού. Οι πάγκοι της Πολιτείας γεμάτοι λαχταριστά βιβλία. Σήμερα ήρθα για την Ατίμωση του Κουτσί, δεν τον είχα ξανακούσει πριν πάρει το Νόμπελ. Αποκλειστικά γι’ αυτό το βιβλίο, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου. Θα δείξω χαρακτήρα και δεν θα φορτωθώ πάλι βιβλία που χρειάζομαι τρεις μήνες ολοήμερης ανάγνωσης για να τα διαβάσω.

14:00 Στο ουζάδικο του Αντρέα στη Θεμιστοκλέους με τους Ρούλα, Μάγκι, Γιάννη, Κώστα, Γιώργο, Όλυ. Το μεσημέρι χαμογελάει, η παρέα ανοίγει πανιά.

4:30-;:; Ο βδομαδιάτικος μεσημεριανός ύπνος. Αδιαπραγμάτευτη ευρωμεσογειακή πολιτική!

Το βράδυ στα γενέθλια ενός φίλου. Το αμυντικό μας δόγμα διακηρύσσει πως όσο κι αν μεγαλώνουμε θα γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας, θα χορεύουμε και θα τραγουδάμε.

Η βραδιά ολοκληρώνεται με κυριακάτικες εφημερίδες στην Ομόνοια. Μόλις που προλαβαίνω να δω τα πρωτοσέλιδα και με παίρνει ο ύπνος.

ΚΥΡΙΑΚΗ

Εργάσιμη ημέρα. Πρέπει να προετοιμάσω τη δουλειά για την εβδομάδα που έρχεται.

9:00 Μια ματιά στις εφημερίδες με αρωματικό καφέ και ανοιχτό ραδιόφωνο.

10:00 Ανοίγω τους φακέλους. Απλώνω τα χαρτιά, γραφείο, πολυθρόνα, πάτωμα. Πρώτα η ταξινόμηση, προτεραιότητες, τι είναι για Βρυξέλλες και τι για το γραφείο της Αθήνας. Κάθε Επιτροπή ξεχωριστά. Η ατζέντα της κάθε ημέρας. Εκθέσεις και γνωμοδοτήσεις για διάβασμα, τροπολογίες να γραφτούν. Πολιτιστική βιομηχανία, Εκπαίδευση και κατάρτιση, Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης, Υποτροφίες Μαρί Κιουρί. Απέναντί μου η Μαρί Κιουρί χαμογελάει, μόνη γυναίκα ανάμεσα σε μια τριανταριά άντρες συναδέλφους της, Αϊνστάιν, Πλανκ, Σολβέ, Ξενοδοχείο Μετροπόλ, Βρυξέλλες 1911, μια ωραία καρτ-ποστάλ εποχής στο τραπεζάκι μπροστά μου.

Κοιτάζω λίγο τα νέα στο Ίντερνετ. Τίποτε σπουδαίο σήμερα. Μερικά μηνύματα που πρέπει να απαντηθούν. Κλείνω το ραδιόφωνο και βάζω μουσική. Μικρούτσικος Music Stories, υπέροχο, θα το ακούσω ως το βράδυ άλλες δέκα φορές, ακολουθούν οι δίσκοι που έφερα από το τελευταίο ταξίδι στην Πράγα Dignitas homini, Concerto dei fiori, Music for paintings. Συνεχίζω να δουλεύω, διάβασμα, σημειώσεις, η μουσική εμπλουτίζει το διάλογο με τα κείμενα.

14:00 Μεσημεριανό διάλειμμα για το κυριακάτικο αρνάκι στο φούρνο με πατάτες. Η μαμά δέχεται συγχαρητήρια.

17:00 Η δουλειά συνεχίζεται, πάντοτε μετά μουσικής. Πρέπει να διαβάσω ακόμη ένα ογκώδες κείμενο για τους δείκτες της εκπαίδευσης και να γράψω 600 λέξεις για τον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Περνάμε στο ελληνικό ρεπερτόριο. Ορφέας Περίδης, Μάλαμας και πάλι Μάλαμας, Θανάσης Παπακωσταντίνου, Ξυδάκης, Καμαρωτός.

Απέναντι στο γραφείο μου καρφιτσωμένο το πρόγραμμα εργασιών της επόμενης χρονιάς, γνωστό ήδη από τον Σεπτέμβρη, γεμάτο υποχρεώσεις αλλά και υποσχέσεις.