ΟΛΟΜΕΛΕΙΕΣ

Η εκκίνηση είναι ίδια αλλά ο προορισμός μια φορά το μήνα Στρασβούργο. Όχι μόνο άλλη πόλη αλλά διαφορετικό κτίριο, διαφορετικό γραφείο, διαφορετικό ξενοδοχείο, διαφορετικό πρόγραμμα δουλειάς, διαφορετικός συνεργάτης. Μια εβδομάδα το μήνα. Στο αεροδρόμιο τα γνωστά, λίγες γκρίνιες στο αεροπλάνο από επιβάτες που δεν έχουν ειδοποιηθεί από την Ολυμπιακή ότι η πτήση κάνει στάση σαράντα πέντε λεπτών στο Στρασβούργο και συνεχίζει κατόπιν για Βρυξέλλες. Έχουν δίκιο, ο Σπύρος δίπλα μου γράφει επιστολή διαμαρτυρίας, θα τους ζητήσω αποζημίωση, μου λέει. Νιώθω ένοχη, για μας κάνει την εξαίρεση η Ολυμπιακή.

Διαβάζω στη διαδρομή τον Δούναβη του Κλάουντιο Μάγκρις. Ορμητικό και πληθωρικό βιβλίο, σαν το ποτάμι που περιγράφει.

Εκλογή προέδρου του Κοινοβουλίου σήμερα. Αλλάζει στα δυόμισυ χρόνια. Αποχαιρετούμε τα κομφετί ταγιεράκια της κυρίας Νικόλ Φοντέν. Επικρατέστερος διάδοχος ο ιρλανδός φιλελεύθερος Πατ Κοξ. Όλη την ημέρα ψηφοφορίες, τελικά κατά τις πέντε το αποτέλεσμα. Έξω χιόνι, αλλά ποιος έχει χρόνο να παρατηρήσει το τοπίο από το παράθυρο, η εικόνα μου ‘ρχεται αιφνιδιαστικά μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας. Συνειδητοποιώ ότι είδα χωρίς να βλέπω. Τώρα στην Ολομέλεια μιλάει ο Πρόντι, μετά από τους υποψήφιους και τους επικεφαλής των Πολιτικών Ομάδων. Γυρίζω τη διερμηνεία στα ιταλικά, είναι πιο άμεσος ο λόγος έτσι, ακούω τη φωνή του τραγουδιστή.

Το πρωί περπάτησα όλη τη διαδρομή από το ξενοδοχείο ως το Κοινοβούλιο πλάι στο κανάλι. Πέρασα από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, με τον Μολιέρο, τον Λάιμπνιτς, τον Καρτέσιο να με κοιτάζουν από ψηλά, όπως τους έχουν τοποθετήσει πάνω στις κολόνες τους.

Το Στρασβούργο μ’ αρέσει όλες τις εποχές αλλά την άνοιξη είναι πανέμορφο, με τα τεράστια δέντρα της μανόλιας ανθισμένα και τα άσπρα λουλούδια τους να μοσχοβολούν.

Σήμερα έχουμε συνάντηση με τον επίτροπο Λαμί για τον ΠΟΕ και τα πολιτιστικά αγαθά. Στο προεδρείο η Φρες και η Ιερόνιμι. Ονειρεύομαι το μεθαύριο στη Γουμένισσα με τα χάλκινα. Στο μεταξύ ο Λαμί εξηγεί γιατί δεν θα πρέπει να επιμένουμε στην πολιτιστική εξαίρεση για τα οπτικοακουστικά. Κανείς δεν δείχνει να συμφωνεί μαζί του. Ίσως ο Ροκάρ; Αποφασίζω να ζητήσω το λόγο και εξηγώ ότι, κατά τη γνώμη μου, ο χρόνος εξαίρεσης και οι επιδοτήσεις έχουν ένα στόχο: να επιτρέψουν στα πολιτιστικά αγαθά της Ευρώπης να αξιοποιήσουν χρόνο και χρήματα για να γίνουν ανταγωνιστικά. Ο Ροκάρ συγκατανεύει, ο Λαμί χαμογελά ευχαριστημένος, κάποιοι δείχνουν να συμφωνούν αλλά το προεδρείο συνεχίζει να είναι δυστυχισμένο.

Το βράδυ φαγητό με μια μεγάλη ελληνική παρέα: Γιώργος, Γιάννης, Σταύρος, Θοδωρής, Νίκος, Φίλιππος, Χρήστος, στο εστιατόριο Relais de la Poste στο Wantzenau, είκοσι λεπτά έξω από τη πόλη. Τεράστιες ανθοδέσμες με κρίνα που μοσχοβολούν μεθυστικά, λευκά τραπεζομάντιλα, εκλεπτυσμένες γεύσεις, ωραίο κόκκινο κρασί. Η Αλσατία μετατρέπει σε τουριστική πανδαισία τη γαστρονομική της παράδοση. Η παρέα μετατρέπει το τραπέζι σε φόρουμ πολιτικής ανάλυσης.

Στο Στρασβούργο, ξεκινάω συνήθως την ημέρα μου με πρωινό στου Winter, ένα μαγαζάκι ζεστό και φιλικό, με πίνακες ζωγραφικής στους τοίχους, και ταβάνια βαμμένα σε πορτοκαλί χρώμα. Κτίριο του 17^ου αιώνα, χτισμένο με την κλασική αρχιτεκτονική της περιοχής που συνδυάζει χοντρούς κορμούς δέντρων κι ανάμεσα χτίσιμο. Στα παράθυρα λουλούδια ανθισμένα όλες τις εποχές. Οκτώ η ώρα και το μαγαζί έχει κόσμο που απολαμβάνει αχνιστούς καφέδες και γλυκά. Παραγγέλνω μια ζεστή σοκολάτα κι ένα κρουασάν με γέμιση αμύγδαλου. Μέχρι να έρθουν ρίχνω μια ματιά στη γαλλική εφημερίδα. Πλατεία Γκούτενμπεργκ και το ομώνυμο εστιατόριο. Δεν θα μπορούσα παρά να συχνάζω εδώ, με μαγνητίζει το όνομα. Τρώμε ταρτ φλαμπέ, με τη Δέσποινα που ήρθε περαστική για μια βραδιά. Μένουμε ως αργά συζητώντας.

Επίσημο δείπνο του επίτροπου Έρευνας κυρίου Μπισκέν στο εστιατόριο που μοιάζει με καράβι, στην γωνία απέναντι από το Καθεδρικό ναό, Maison Kammerzell. Τρώμε ψάρι με ξινολάχανο σουκρούτ, είναι πολύ νόστιμο παρόλο που δεν θα σκεφτόμουν να το παραγγείλω ποτέ. Το γκαρσόνι μας δίνει συμβουλές πώς να το φάμε ενώ σερβίρει λευκό κρασί, το πιρούνι σας από κάτω προς τα πάνω και την ουρά στο τέλος, υποδεικνύει ευγενικά σε όλους. Συζητάμε με την Έρυλ τα πάθη της περιοχής, τους ατέλειωτους πολέμους και τους ποταμούς αίματος που πήραν τέλος μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με την ευρωπαϊκή ένωση χάλιβα και άνθρακα. Ο Ζεράρ λέει στον Ρολφ, σκέψου, οι γονείς μας πολεμούσαν, φιλοδοξώντας να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο σ’ αυτά εδώ τα μέρη. Ο Ρολφ που είναι σοβαρός, σοσιαλδημοκράτης, κοινοβουλευτικός με πείρα είκοσι χρόνων και κυκλοφορεί με δημόσια μέσα μεταφοράς του απαντά ότι οι δικοί του δεν μπορούσαν να δεχθούν ότι έχει φίλους γάλλους, ο πατέρας του το θεωρούσε αδιανόητο. Από την άλλη άκρη του τραπεζιού κάποια φωνή που ακούγεται σαν αρνί του Πάσχα που βελάζει ζητάει ησυχία για να κάνει μια πρόποση. Αποχαιρετιόμαστε με φιλιά λες και δεν θα ξαναϊδωθούμε αύριο. Ίσως είναι η ανάγκη επαφής της εργένικης ζωής που ζούμε όλοι εδώ, μακριά από οικογένειες και δικούς μας ανθρώπους.

Αργά μεσημεράκι αποφασίζουμε με τον Χρυσόστομο να επισκεφθούμε το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Διασχίζουμε την Μικρή Γαλλία με τα πόδια. Τα παλιά σπίτια των βυρσοδεψών καμαρώνουν αρχοντικά πλάι στο κανάλι. Η περιοχή έχει το άρωμα περασμένων αιώνων. Το Μουσείο είναι ένα σύγχρονο λειτουργικό κτίριο. Η έκθεση που φιλοξενεί έχει κυρίως εγκαταστάσεις που δεν μας ενθουσιάζουν. Ωστόσο ήταν μια ανάσα από τον κλειστό μας κόσμο και τη ρουτίνα του. Παίρνουμε από την Πλατεία του «Σιδερένιου Ανθρώπου» το τραμ για να επιστρέψουμε εγκαίρως για την απογευματινή συνεδρίαση στο Κοινοβούλιο.