ΠΡΑΓΑ

Η Πράγα είναι μια υπέροχη πόλη, να την περπατάς και, να τη χαζεύεις, να τη χαζεύεις, να τη χαζεύεις με τις ώρες. Τα κτίρια εποχής έχουν πρόσφατα συντηρηθεί και είναι βαμμένα σε παστέλ χρώματα. Η κεντρική πλατεία με τον Καθεδρικό ναό και το ρολόι, οι γύρω πεζόδρομοι, τα στενά δρομάκια, η γέφυρα του Καρόλου και οι δύο πύργοι της στην αριστερή όχθη του Μολδάβα, τα κανάλια, το εβραϊκό κοιμητήρι, το συγκρότημα του Χραντσανι με τον πύργο και τη βασιλική πόλη, τα ερωτευμένα ζευγάρια που ταξιδεύουν εδώ απ’ όλο τον κόσμο. Ατμοσφαιρικά μπαρ, μπύρες, δισκάδικα και παλαιοβιβλιοπωλεία. Κρύσταλλα Βοημίας Μόζερ, τεράστιες εκκλησίες, καλντερίμια. Βρέθηκα πάλι εδώ πριν από έξι μήνες με τον Ρολφ και έναν υπάλληλο της γραμματείας. Ήταν τόσες οι συναντήσεις που είχαμε, ώστε ό,τι είδα ήταν απ΄ το παράθυρο του αυτοκινήτου από και προς το αεροδρόμιο. Αισιοδοξώ αυτή τη φορά να είναι καλύτερα. Συνάντηση με την Επιτροπή Βιομηχανίας και Έρευνας του τσέχικου Κοινοβουλίου. Η ατζέντα μεγάλη, μοιάζει ατελείωτη στην ευρύχωρη αίθουσα όπου γίνεται η συνάντηση κι από όπου όλοι θέλουμε να αποδράσουμε για να ανασάνουμε την ατμόσφαιρα της πόλης. Αλλά θα χρειαστεί πολλή υπομονή ακόμη, ν’ ακούσουμε και να πούμε για το εκπαιδευτικό σύστημα, τα προγράμματα κινητικότητας, τα τσέχικα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα, τα σχέδια συνεργασίας, τις υποτροφίες Μαρί Κιουρί.. Η συζήτηση συνεχίζεται στη διάρκεια του γεύματος εργασίας, ο Μίλος, ο Γιούρι, ο Γιάροσλαβ και η Τάνια είναι ανεξάντλητοι, μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες και ερωτήσεις. Πώς θα διασώσουν τα ερευνητικό δυναμικό τους ώστε να μην εγκαταλείψει για πάντα τη χώρα, καλές οι υποτροφίες αλλά κινδυνεύουν τα ερευνητικά κέντρα να στεγνώσουν από εγκεφάλους, οι καλύτεροι φεύγουν, έχει άραγε η εθνική στρατηγική για την έρευνα στις μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες πιθανότητες επιτυχίας; Τα ερωτήματα συνεχίζονται ως αργά.

Την επομένη, στη συνάντησή μας, ξεκινάμε από το σημείο που σταματήσαμε. Έχουν προστεθεί κι’ άλλοι στην παρέα, ο Εμίλ, που ζητάει να αναλυθεί καλύτερα η σχέση έρευνας και ανάπτυξης, ο Μίλος που προσθέτει στην ατζέντα τα θέματα του περιβάλλοντος. Χωρίς να το καταλάβουμε έχει πάει κιόλας απόγευμα κι όλοι έχουν βρει κάποια απάντηση στα ερώτηματά τους. Η συζήτηση σβήνει, τελευταίος καφές, αποχαιρετισμοί, ανταλλάσσουμε κάρτες με διευθύνσεις και σταυρωτά φιλιά. Βρίσκω ένα ταξί και του ζητάω να με πάει στο κέντρο. Μια γρήγορη βόλτα με τα πόδια και καταφέρνω να βρεθώ σ΄ ένα δισκοπωλείο. Αρχίζω να διαλέγω cd με τη βοήθεια του ευγενικού υπαλλήλου που αγαπάει τη σύγχρονη τσέχικη μουσική και μου δίνει συμβουλές. Χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο Βαγγέλης και χωρίς περιστροφές μου λέει ότι πέθανε ξαφνικά ο Γιάννης. Ψάχνω τις λέξεις να τον παρηγορήσω, δεν τις βρίσκω. Πληρώνω βιαστικά και βγαίνω να πάρω μια ανάσα οξυγόνο, νομίζω πως θα καταρρεύσω. Η πόλη σκοτεινιάζει.